اولین پنجشنبه بعد ازهمان جمعه ...

 این پنجشنبه  ... من قابلیت مردن  دارم ... این پنجشنبه ... من اگر سگ جان نبودم ... میتوانستم بمیرم .. باید می مردم... باید بمیرم . و رازش را .... فقط    دو نفر از دوستانم میدانند که   فقط   یکی شان اینجا را میخوانـــَـــد ..    الان حوالی یک بامداد .. به همان دوست گفتم  صدای قلبم را در همسایگی ِ قبرستان بغضها  در گلو میتوانم  شنید .. به او گفتم    باز هم باید آن نقاب  ِ آدم قوی را به صورت بزنم ... پوستۀ ضخیم ِ کروکودیلی ام را  به رخ خودم ودنیا بکشم ... و حواسم باشد  که نشکنم ... که نمیرم ... که زیـــــــــــــــــادی قوی و محکم باشم  و به جای خیلی ها  ته این داستان را جمع کنم و نقطه را بگذارم و تمام .    چقـــــــــــــــــــــدر میترسم ...  و این ترس را فقط اینجا دارم جار میزنم ..    این پنجشنبه ... عقربه های ساعت به نیم شب که مماس شوند .. من چـــــــــــــــــــــــــــــندین سال پیرتر ... غمگین تر ... تنهاتر .. خسته تر .. و مــُــرده تر خواهم شد ...   این پنجشنبه  .. باز .. معنای تنهایی را با تک تک سلولهایم  مزه مزه خواهم کرد .. این بار با ترس...